jan 13 2011

Onzekerheid is killing

Marijke blijft de eerste nacht in het ziekenhuis. Medicijnen tegen epileptische aanvallen en ze mag eigenlijk niet even de gang op, want je weet maar nooit. Ik heb gauw nog wat spullen gehaald voor Marijke om goed te kunnen overnachten.

Karel, onze kat, heeft een schildklier probleem en moet een pilletje hebben. Marijke geeft dit normaal, nu heb ik haar beloofd om dit te doen. Maar Karel werkt niet mee. Hoe stom misschien ook, ik zit gewoon te janken naast de kat en smeek hem om het pilletje te slikken wat ik Marijke beloofd had.

Op twitter hadden we wereldkundig gemaakt wat er aan de hand was. Mooie, lieve en warme reacties kregen we van veel mensen. Je voelt dat je dan niet alleen staat. Het ast ook helemaal bij wat we de vorige keer hadden gemerkt en zo bij ons past. Open vertellen wat er aan de hand is. Niet wegkruipen in een hoekje (alhoewel je dat soms best wel eens wilt doen) maar vol in de wind.

Nellie en Tjitske kwamen donderdag langs in het ziekenhuis, hoe erg ook zij waren geschrokken van het nieuws. Erg prettig dat zij er waren. Je verdriet en angst kunnen delen, geeft toch een klein beetje adem.

De MRI en EEG had Marijke gehad, maar de neuroloog zou vandaag niet meer langskomen. Dus weer een nacht in het ziekenhuis en nog steeds geen antwoorden. Meer uitzaaiingen misschien in het hoofd? Hoe groot, prognose?

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: