apr 22 2010

Hoe gaat het?

Tja, ik vertel eigenlijk niet meer zoveel over mijn trainingen. Dat komt niet omdat ik niet meer train, nee, ik train steeds meer,maarik heb gewoon heel erg weinig tijd om ook nog mijn blog bij te houden. En natuurlijk zijn de trainingen wel leuk om aan jullie te laten zien, maar daar gaat het eigenlijk toch niet om.

Vanzelfsprekend moet je goed getrained zijn en een BMI die onder de 25 ligt als je 6 keer de berg op wilt gaan, maar veel belangrijker is om te beseffen voor wie we dit doen en wat dan de rol van de wielrenner is.

Ondanks dat ik dit jaar 3 maanden later ben begonnen met trainen, kom ik er nu achter dat het trainen me makkelijker af gaat dan ooit tevoren. Trainen lijkt geen echte opgave meer te zijn, ik geniet er meer van geloof ik. Of is het omdat ik veel meer geniet van het het leven, omdat Marijke herstellende is van haar borstkanker. Ja dat is en dat weet ik nu heel zeker. Pijn in mijn benen bij het trainen speelt geen rol, daar heb ik zelf voor gekozen. Dat Marijke door chemo’s, operatie en bestralingen heen moest, was geen keuze en zij heeft het zonder zeuren gedaan.Man, wat is Marijke een stoer wijf. De boodschap dat ze borstkanker had, greep ons bij de keel, maar meteen besloot ze om niet bij de pakken neer te gaan zitten, maar koos ze om te leven. En leven doet ze, ondanks dat ze de laatste tijd erg moe kan zijn.

Ik fiets voor Marijke 6 keer de Alpe d’Huez op en dat ga ik de hele dag met een enorme glimlach doen, omdat Marijke de hele dag met mij mee omhoog rijdt. Het wordt geweldig.

1 reactie

  1. Hoi Klaas
    Het is 7 uur in de ochtend en ik zit al weer met tranen op mijn wangen. Wat is Marijke stoer, maar wat ben jij ook een kanjer! Je beschrijft geweldig wat het met jou gedaan heeft dat Marijke kanker heeft gekregen. Prachtig hoe jij dit ook verwerkt en omzet in iets constructiefs. Ik ben er trots op om op 3 juni samen met jou en al die andere kanjers de berg weer op te mogen fietsen.
    Coen

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: