sep 29 2011

1000 tranen elke dag

En honderden armen om mij heen, maar oh, wat mis ik die twee warme armen van Marijke.

Het is nu drie weken geleden dat Marijke mij vroeg om het licht uit te doen. Het zijn de drie verdrietigste weken geweest in mijn leven. Gelukkig waren er ook mooie momenten, aangereikt door vrienden, familie en collega’s.

Het verdriet begon natuurlijk al veel eerder, maar Marijke en ik waren er van overtuigd dat we de kanker konden overwinnen. Dat lukt in eerste instantie ook met de borstkanker en de verdachte cysten op de eierstokken. Toen op 12 januari, na een epileptische aanval bleek dat er een uitzaaiing in de hersenen zat, stortte de wereld in eerste instantie volledig in. Hier waren we het meest bang voor geweest. Ik kon huilen, maar Marijke bleef de eerste anderhalve dag apathisch van de schrik. Maar dag na dag kregen we weer meer vertrouwen, zeker toen bleek dat het gelukkig maar om 1 uitzaaiing ging, klein was en operabel.

Alles ging goed, ook al ging de hersenoperatie in twee delen. Het vertrouwen kwam langzamerhand beetje bij beetje verder terug. Het herstel duurde lang, maar ja, we hadden niets om mee te vergelijken. 10 bestralingen op je hoofd…. Marijke haar haar was wel weer weg. Ik weet nog zo goed, het moment dat ik het haar met de tondeuse er af haalde, omdat er al steeds grote plukken uitvielen. Emotioneel maar zo intiem.

Toen ze op 12 juli haar tweede epileptische aanval kreeg, dachten we dat het kwam door de grote inspanningen in de tuin. Ik voelde me schuldig omdat ik had gesuggereerd om een tuinman te vragen, omdat ik grapte dat er al apen in het oerwoud zaten. Ze ging daardoor super actief, ondanks toch haar moeheid, aan de slag. De neuroloog weet het eerst aan litteken weefsel. Maar toen het erger werd en Marijke ernstige vormen van afasie kreeg, zaten we weer bij de neuroloog in het AvL.

De scan van Marijke haar hoofd, liet een rampzalig scenario zien, de tumor was terug, en zelfs al 3 bij 4 millimeter. De druk in Marijke haar hoofd was zo groot, dat ze op dat moment helemaal niet eens heeft geregistreerd dat de tumor weer terug was. Wat een verdriet hebben we toen al gehad en wat was het moeilijk om in contact te komen om het verdriet goed te delen. Gelukkig werd na een kleine week de druk in haar hoofd minder door de medicatie en kwamen we weer samen. Niet dat de angst en verdriet minder was, maar we waren er wel samen in. En waren nog steeds samen in staat geweest om samen onze angsten en verdriet te overwinnen.

Punt-bestraling was de enige optie van behandeling en bij de second-opinion bleek ook dat dit een palliatieve behandeling zou zijn. Dat Marijke ooit zou overlijden aan deze tumor was onvermijdelijk, maar wanneer…. De tijdsduur van enkele maanden cirkelde in eerste instantie door onze hoofden, maar we maakten er meerde maanden van, zelfs meerdere jaren. Maar onderhuids toch tegen beter weten in. We sliepen slecht, heel erg slecht, Marijke had voortdurend spanningshoofdpijn. We wilden er gewoon niet aan dat er een einde zou zijn.

Donderdag 1 september hebben Marijke, Dorine, Ger en ik nog een geweldige lunch gehad bij ons in de tuin, in het zonnetje. We hadden zelfs pret, Marijke was wel moe, maar we hadden toch langzamerhand weer de draad te pakken. ’s Avonds was Diane nog op bezoek en Marijke had het al weer over re-integratie op het werk en maakte zich zorgen omdat ze misschien toch wel blijvende schade had in haar hoofd. Ze was overigens al weer dagen bezig met het maken van reken en taal puzzeltjes, om haar brein weer te trainen. Man wat een doorzetter.

Vrijdag ging het niet meer zo goed, Marijke wilde bijna niet uit bed komen, alleen ontbijt heeft ze nog maar gehad en avond eten lukte ook al niet meer. Vrijdag-nacht kwam de volledige ommekeer. Als door de bliksem geraakt, draaide ze zich over haar buik door bed naar me toe en begon wartaal uit te slaan. Het leek alsof de afasie weer terug was, maar hoe dan, zo plotseling?

Het vervolg, de weg naar het ziekenhuis en de laatste dagen in het ziekenhuis heb ik in eerdere posts beschreven. wat er na kwam nog niet. De angsten waren voorbij, het verdriet is alleen maar groter. De periode na Marijke haar overlijden wil ik ook met jullie delen, maar ik weet nog niet hoe. Het is nog helemaal niet geordend. Maar er komen wel heel veel dingen langzamerhand boven, die ik stapje voor stapje een plekje probeer te geven. Het zijn de onverwachte dingen die me nog elke keer van mijn stuk brengen.

1000 tranen elke dag, omdat Marijke me niet meer kan vasthouden, maar honderden armen om mij heen en de belangrijkste zin die Marijke mij heeft gegeven: “The right to be wrong if I choose” houden mij nu overeind.

Dankjewel stoere dappere lieve Marijke, dankjewel lieve mensen.

Nothing Rymed van Gilbert O’Sullivan met de tekst: “The right to be wrong if I choose”
en foto’s van Marijke

13 reacties

Naar het reactie formulier

  1. Beste Klaas,

    Goed van je dat je dit zo mooi kan verwoorden. Goh man blijf vechten zoal jullie dat samen ook deden!

    Het blijven woorden, maar toch….

    Tjitske en Marcel

  2. Lieve sterke grote Klaas,

    1000 tranen zijn ook 1000 woorden die ons allemaal op de lippen liggen, maar die we niet kunnen uitdrukken. 1000 woorden van kracht, van ontzetting, van onverschrokkenheid.
    Marijke krijgen we lichamelijk niet meer terug, maar reken maar dat ze bij je is en mee kijkt over je schouder en soms je hand zal pakken om een juiste keuze te maken.

    met elke trap komt de top in omgekeerd evenredige snelheid dichterbij.

    Hou je goed! x Thomas

  3. Lieve Klaas,
    Wat heb je het weer mooi geschreven, soms lijkt het of de woorden uit je vingers stromen.
    Ik weet zo goed hoe je je voelt, en nu beschrijf je het ook allemaal zo duidelijk.
    Ik hoop dat je blijft schrijven wat je meemaakt, ik zal je blijven volgen.
    Dikke dikke knuf
    Marion

  4. Beste Klaas,

    Het is heel lang geleden dat we elkaar hebben gesproken. Het is heel raar maar deze blog is meer dan 100% respect, kippenvel en het gevoel terugbrengen tot in de essentie. Wat een (oneerlijke) strijd hebben jullie moeten leveren maar ook wat een liefde en vechtlust.

    In de 2012 editie van AD6, zal mijn eerste opgang (hardlopend) ter nagedachtenis zijn van Marijke en ter ondersteuning van jou.

    Take care!!
    Fons

  5. Dag Klaas,

    Wat heb je je verdriet en je gemis mooi onder woorden gebracht. En een indrukwekkend nummer met prachtige foto’s. Hou je taai.

    Liesbeth en Niek (Alpjeop2010)

  6. Beste Klaas,

    Tjonge, wat kan jij dat goed onder woorden brengen! Ik denk dat menig mens hier jaloers op kan zijn! Tijdens de uitvaart hadden we het lied met de foto’s al gezien en gehoord, maar ik ben ontzettend blij dat je het nu ook op je site hebt gezet. Zo kunnen we altijd aan Marijke denken! Zoals ze was. En zoals ze is en blijft in onze herinneringen en gedachten.

    Ik blijf je volgen en blijf uitkijken naar al je nieuwe blogs.

    Heel veel sterkte en kracht!

    Lieve groet,
    Astrid

  7. Klaas, wat een prachtige woorden en geweldige beelden van Marijke. Het laatste beeld in het filmpje van haar is zo krachtig. Wat een mooi mens! Marijke zal super trots op je zijn. Heb het goed daar in Mallorca.

    Groetjes,
    Marijke

  8. Klaas, hoe kan je het zo beschrijven. Knap hoor. Goed dat je zo door blijft strijden. Prachtige eigenschap. Veel sterkte !!!!!!

  9. Lieve Klaas,

    Mooie woorden.

    Nothing Rymed ben ik direct na de dienst gaan zoeken om op gekozen momenten dichtbij te zijn. Dat voelt goed, de tranen laten rollen en even stilstaan.

    Ik denk veel aan je en alle gevoelens die voorbij komen. Een voorstelling maken is moeilijk. Daarom is het fijn om te lezen hoe je je voelt, dat je 100 armen ervaart maar de mooiste twee mist.

    Dank je wel voor je blog.

    Liefs,
    Hetty

  10. Ik ben enorm onder de indruk, je woorden, je verdriet, het afscheid.
    “De volgorde klopt niet “(van Oom Henk)

    we wensen je heel veel sterkte en nog duizenden armen toe….

    • Lenny Margueritat-van Putten on 01/10/2011 at 15:04
    • Beantwoorden

    Beste Klaas je schrijft:’ De periode na Marijke haar overlijden wil ik ook met jullie delen, maar ik weet nog niet hoe. Het is nog helemaal niet geordend.’
    Door dit alles op te schrijven ben je er al mee begonnen. Ik heb ontzettend veel bewondering voor alles wat je aan iedereen wilt verwoorden. Over hoe en wanneer je de andere dingen wilt vertellen, daar kom je wel uit. Alles heeft zijn tijd nodig en niemand heeft het recht je te zeggen wanneer dat voorbij moet zijn….

    Lenny
    France

  11. Lief mens,

    Natuurlijk verlang jij naar die twee warme armen van jouw Marijke, natuurlijk hoor je alleen maar haar lach, maar natuurlijk is niet meer zo natuurlijk.
    Jouw woorden voor en over elkaar voelen zo warm.
    Jullie liefde zal verder glijden, voor altijd samen in gedachten en één in spirit.
    Je zult met duizenden armen om je heen je leven verder gaan leven.
    Weet dat er om je heen velen zullen zijn en zullen komen die jou verder dragen door het leven heen en je meenemen om het leven te blijven waarderen en geluk te mogen vinden.
    Neem je tijd!

    Liefs Anita

  12. Klaas,

    Net terug van Mallorca, koffer uitgeladen en op google je naam in gegeven…. Na alles wat je mij de voorbije week hebt verteld en wat ik op internet lees, kan ik alleen maar meer respect hebben voor jou. De manier waarop je alles verwoord: alles zo mooi, warm en sereen.

    Dat weekje fietsen op Mallorca was mooi, jou leren kennen en deelgenoot mogen zijn van jouw verhaal heeft me diep geraakt.

    Klaas, het leven is als een koers: het peleton van vrienden om je heen zal je helpen maar het sturen doe je zelf en waneer je aankomt weet je niet.

    Klaas, Veel sterkte bij deze moeilijke rit.

    Als je richting Mechelen in Belgie komt staat onze deur altijd open.

    Frieda & Karel

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: