«

»

jun 13 2008

Wat een dag (beklimming 3 van Alpe d’Huez 8:49)

De derde klim begon ik rond 10 voor negen. Ondanks de wat slechtere prestaties van vandaag ten opzichte van vorig jaar, was ik maar 5 minuten achter op het resultaat van vorig jaar, zo gek ging het dus eigenlijk nog niet. Maar dat had ik op dat moment niet door. Ik voelde me niet geweldig en de kraak was weer terug in mijn wiel en hoe belachelijk het ook klinkt, het gaat toch tussen je oren zitten.

De eerste bochten omhoog naar bocht 16 waren wederom zwaar en mijn rug speelde weer op, maar aankomen in bocht 16 was een werkelijk feest. De fysiotherapeuten, waaronder Tamara, hadden nog niet veel te doen, de muziek stond op 10 dus het was party. En dat motiveert wel, het geluid overstemde de kraak en ik had geen tijd meer om aan mijn rug te denken. Wat was dat geweldig die bocht 16 en als je dan ook nog komt aanfietsen met een fluitje in je mond om de toeschouwers aan te moedigen, dan kan het niet meer stuk.

De derde keer omhoog was ook de ronde dat alle 6 de fietsers en de loper van het team IUS SANCTUS in de baan waren. Stefan en Bjurn reden vlak achter mij, Jos haalde al ik al snel in en Bert daarna, Martijn bleef ons allemaal nog lekker voor en over Armand hoef ik niets te vertellen, die liep gewoon sneller de Alpe op dan wij de berg opfietsten…

Boven aangekomen nam Jeroen me meteen mee naar de medische tent om mijn rug even in te smeren met warmmakende zalf. Het verdreef de pijn ook iets en het gaf een enorm brandend gevoel, prima voor nu even.

Het bleek ook dat Stefan zijn achterwiel stuk was, de eerste analyse was een slag in het wiel, maar het bleek dat bij alle spaken een scheurtje in de velg zat en dat er zelfs één al doorheen was getrokken. We hebben toen maar voorzichtig afgedaald en mijn reservewiel, die in bocht 7 stond, omgewisseld. Snel pignon verwisseld en we konden weer. De weg werd lekker droog, dus afdalen ging weer wat makkelijker

 

Later meer over de 4e beklimming

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: