apr 20 2008

Een goeie Amstel Gold Race

Voor mij is de Amstel Gold Race eigenlijk bedoeld als trainingsrit voor 5 juni, 7 keer de Alpe d’Huez op voor KWF Kankerbestrijding, maar toch leef je er intensief naar toe. De week voorafgaand, “rustige” trainingen, op tijd naar bed, jezelf goed verzorgen en natuurlijk met de fietsmaatjes van Alpe d’Huzes dingen af spreken. Om niets aan het toeval over te laten, hadden we vrijdag al de startnummers, chip etc gehaald, om zaterdag om 7:00 sharp te vertrekken. (OK het werd kwart over zeven)

  Voor filmbeelden van een aantal doorkomstpunten via deze link, startnummer 464

Ik was wat verkouden geworden, dus ik was toch wel benieuwd of het wel lekker zou lopen en de knie deed ook nog steeds een beetje pijn, met name na de lange rit (door files) naar Limburg. Maar het ging erg lekker,’goed geslapen in de Herberg in Houthem, even warm gereden naar de start en toen dus om kwart over zeven van start. Ik zat achter in de groep van Alpe d’Huzes toen we aan de Geulhemmerberg begonnen, maar het liep zo lekker dat ik aan het eind van de beklimming vooruit reed en eigenlijk bleef dat zo een hele tijd, tot de eerste bevoorrading. Ik kon goed snelheid vasthouden, hartslag bleef keurig binnen de perken en de belimmingen had ik erg veel power. Heerlijk gewoon, een erg goed gevoel. Tenminste dat vond ik, ik geloof wel dat er wel eens wat gevloekt werd… Filmbeelden bij Beek (startnummer 464)

Bij de bevoorrading even gewacht op de rest en toen met een redelijke groep weer doorgereden, het ging redelijk hard, dus het werd ook meteen een lange groep, misschien wel een beetje te hard, want het was nog ver. Toen we voor de eerste keer weer in Valkenburg terug kwamen, moesten we nog 150km…..

Ik heb in Valkenburg mijn beenstukken en overschoenen aan Martine afgegeven, want het was toch al wat aangenamer weer geworden, zo rond de 12-14 graden en een schraal zonnetje. Overigens had ik hier later weer spijt van, toen het begon te regenen 🙁 Toen ik mijn spullen stond af te geven en wat stond te praten, kwam er een groot deel van de groep langs, dus toen maar snel er achteraan. Stefan kwam ik al weer tegen op de Geulhemmerberg, met vele anderen en Koen haald ik vlak voor de Bemelerberg in. Ik gaf hem nog een tik op de billen, om hem te manen om mee te rijden, maar het ging volgens zijn zeggen hard genoeg.

De Bemelerberg verteer ik gewoon altijd goed, hij is niet zo steil en dan speelt mijn gewicht nog niet zo’n parten, dus met een 22- 24 km/h lekker omhoog gereden. Daarna van groepje naar groepje gereden en utieindelijk nog bij Menno en Frank  gereden, eigenlijk vlak voor de bevoorrading bij Euverem. Jawel, het bekende Euverem van het plotseling ontstane asiel zoekers centrum, waardoor onze gereserveerde bungalow voor hemelvaartsdag e.d. ineens niet meer beschikbaar was 🙁

Na Euverem met de hele groep verder gereden, maar voor mijn gevoel mocht het nog wel wat harder, daarom toch maar weer even gas gegeven, vlak voor de Loorberg, uiteindelijk op het plateau boven Gulpen kwam de rest van de groep er weer bij en samen doorgereden naar de Schweiberg, daarna naar Teuven, met een stevige klim in het Belgische tot we bij de Camerig kwamen. Volgens commentaar van Remy, ging het best wel hard.

Toen ik even een boompje had opgezocht, kwam ineens de eersten van de groep langs, snel weer op de fiets en er achteraan. Eerst bij Fausto gekomen en toen bij de rest, het bleek dat Ron lek was gereden, even staan wachten en met Fausto besloten om langzaam door te fietsen, om niet teveel af te koelen. Uiteindeljk bleek dat we de rest van de groep niet meer hebben gezien.

De Vaalserberg is er ook zo één die ik goed verteer, redelijk gelijkmatig stijgingspercentage van 6 -7 % dan gaat het prima. Inmiddels was in Fausto wel weer kwijtgeraakt, maar bij de bevoorrading vlak voor de Kruisberg zagen we elkaar weer en hebben we besloten om weer snel door te fietsen. Het begon helaas te regenen en dat maakt het allemaal nog weer kouder.

De Kruisberg is zo’n onding voor mij. Mijn gewicht van 102 kilo (ja ik ben er al vele afgevallen, maar er zijn er nog een paar te gaan) is het stijgingspercentage van de Kruisberg verschrikkelijk. Een korte snelle en gevaalrijke afdaling naar Eijs en dan de Eijserbosweg op. Halverwege waren er al veel die liepen, en velen die erg langzaam omhoog gingen. Er was al wel veel kracht uit de benen, ook niet gek na 200 kilometer en ik was even bang voor kramp, in zowel mijn hamstrings als mijn kuiten. Gelukkig het ging goed.. 🙂

Nog even door Huls (wat een k. berg is dit eigenlijk, je zult hier maar postbode zijn) en daarna een lange afdaling naar de Fromberg, Fromberg over en dan naar de Keutenberg, de finale was begonnen. Fausto en ik reden nog steeds samen, waar Fausto erg goed stuurde en in de afdalingen voorsprong  op mij kon nemen, haald ik op het (vals) platte weer goed. Beneden gekomen in Schin op Geul: FILE. Er waren nog enkele honderden wachtenden voor ons. Het was natuurlijk nat op de weg, het regende steeds door, niet heel hard, maar je werd goed nat en zeker de weg. Door steeds maar in kleine groepjes de mensen over te laten steken, bleef de Keutenberg begaanbaar en kon je door blijven fietsen, tenminste wij wel, vele anderen niet meer. En zo zie je er uit op de Keutenberg na 220 kilometer: foto en filmbeelden (startnummer 464)

Op het Margraten plateau nog even vaart gezet, op weg naar de finish, Fausto gaf goed gas en ik kon hem amper volgen, maar we wilden de rest van de groep voor blijven en we wisten natuurlijk niet waar ze zaten. Afdaling Daalhemmerweg ging wat chaotsich, de man die auto’s en fietsers moest scheiden raakt een beetje overspannen en er kwamen vele fietsers aan de verkeerde kant van de rijbaanscheiding. Wij zaten gelukkig goed. De laatste beklimming, de Cauberg was begonnen, dit zijn de beelden van mijn finish (startnummer 464)

Met een gemiddeld vermogen van 450 Watt de laatste 700 meter doorgeploegd, zodat ik in 3:05 boven kwam. Het zat er op, een geweldige dag qua fietsen gehad (een beetje koud door de regen van ’s middags). Gemiddelde hartslag van 140, 28 km/h gemiddeld, gemiddeld vermogen 290 Watt.

Nu weer even herstellen, de beentje even rust geven, want er is wel wat gebeurd met die spieren geloof ik 😉

 

2 reacties

  1. Een super training voor de Alpe d’Huez klaas!!

  2. Nauw Klaas je had je nummer niet hoeven te vermelden hoor. Ik zag je op de beelden snel genoeg aankomen, met dat grote lichaam, of was de rest om je heen zo klein? Op het eind nog in 3.05 omhoog rijden niet gek zeg ik.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: