jun 13 2007

7 keer gehaald (6e en 7e beklimming)

(Kijk ook even op de site van Trip Tracker voor het interactief volgen van de rit) 

De 5e afdaling werd een hele koude, het begon namelijk bovenop te regenen, gelukkig hield dat een paar bochten naar beneden op, maar het maakte wel dat de kleding behoorlijk nat werd en het zeem van de broek ook meer op een spons begon te lijken. Overigens ook langzaam aan gedaan, 20 minuten ruim. Daarna heb ik beneden ook ruim de tijd genomen om even te toileteren om uiteindelijk om 14:39 met de 6e beklimming te beginnen.

In bocht 16  zaten mijn supporters te wachten tot hun held weer langs kwam, ook bij de supporters was de moeheid langzamerhand toegeslagen, of geeft de foto niet het juiste beeld?
DSCN2350Daarom toch maar even stoppenDSCN2353om de boel weer even tot leven te wekken. En natuurlijk om weer een bidonnetje aan te pakken, want ondanks dat het verder begon te regenen, bleef het wel belangrijk om veel te blijven drinken. De moeheid begon wel door te komen. Ik voelde dat er minder kracht in de benen zat en ik zag het ook aan mijn hartslag, het gemiddelde va deze beklimming daalde van 150 naar 142 hs/m, duidelijk een teken van vermoeidheid, maar nog steeds in de D2 zone, dus nog niets aan de hand. Maar eten en drinken ging ook minder makkelijk, en dat dat is wel een voorteken die zich zelf bevestigt.

Toen ik bij bocht 7 aankwam, begon het net heel hard te regenen, ik had al eerder overwogen om me te laten masseren, maar nu was er nog een extra reden, dus snel in de remmen geknepen en mij aangemeld bij Dorien voor een quadriceps massage.
IMG_0869 en nog even de kuiten   IMG_0871 en weer op de fiets PICT0154

Ik hoorde dat Fausto net langs was gekomen en we hadden woensdag met elkaar afgesproken dat we een stuk samen zouden fietsen. Dit was dan nog de enige mogelijkheid, want Fausto was al met zijn 7e keer bezig. Omdat ik net nieuwe benen had gekregen van Dorien, ging het inhalen van Fausto relatief makkelijk. Dat was wel even een verassing dat ik uit het achterveld ineens naast hem kwam fietsen. Samen door Huez gefietst en bij het uitgaan van Huez kwamen we Leo achterop. Hij liet mooi de ruimte in de binnenbocht, of wilde hij misschien zelf wel de buitenbocht hebben? Tussen bocht 3 en 2 moest ik Fausto wel laten gaan, hij zette nog even de versnelling in, ik moest nog een beklimming, dus niets forceren, want het ligt zo voor de hand om toch even mee te gaan, maar ja bravour en stomheid ligt erg dicht bij elkaar.

PICT0122aOm 16:20 was ik boven, samen met Laura zoals ik op de foto zie, maar ik heb het toen niet door gehad.
 En natuurlijk weer hetzelfde procedé, jasje aan, helm op herstel drankje en …. droge kleren……. helaas, alles was nat geregend dus toch maar dezelfde kleding aanhouden.

De afdaling heb ik echt langzaam gedaan, het was nat, er lag vuil op de weg en ik merkte dat ik moe werd. Ook de auto’s reden langzamer, dus toch maar weer een paar inhalen. beneden weer mijn jasje uit en helm af en weer op de fiets, of….. Er hing weer een enorme bui,… dus wat de je? Aad stapte ook op de fiets, dus ik dacht, laat ik het ook maar doen. Achteraf bleek dat het weinig tot niet ging regenen. Eigenlijk wel lekker, zo’n miezerig regentje, koelt lekker af.

Om 16:55 begon ik met mijn laatste beklimming, wat een gevoel, echt de laatste keer, 7 keer deze inmense helling op en het ging gewoon lukken!!!! :-)) Het was ook nog eens financieel een erg aantrekkelijke beklimming. Een flink aantal van mijn sponsoren hadden mij progressief gesponsord, dat betekende dat ik met deze laatste bebklimming een dikke € 4.000 bij elkaar zou fietsen en op een totaal bedrag van rond de  € 34.000 uit zou komen, ook niet onbelangrijk. Want dat fietsen is dan uiteindelijk maar bijzaak, het gaat er om dat er geld, veel geld naar KWF Kankerbestrijding gaat.

Ik begon lekker te kletsen tegen Aad, maar helaas was hij daar niet meer voor in de mood, wel te begrijpen, maar jammer. Ik merk dat ik veel behoefte heb aan afleiding in zo’n klim, dan ga ik toch sneller. Door de moeheid ga ik te veel denken en ook twijfelen. De benen waren niet echt goed meer, ik had nu toch echt mijn magische versnelling nodig om lekker te blijven draaien met 70 rpm. Het grote zaagblad met 32 tandjes ging er achter op. Ik had hem schoon willen houden en eigenlijk weer willen inleveren bij de fietsenmaker, helaas mislukt 🙁

Het eerste steile stuk tot bocht 16 liep toch nog wel redelijk, niet heel veel kracht meer in de benen, maar het bleef allemaal draaien. De laatste keer bij bocht 16, waar mijn trouwe supporters, Maarten, Nel, Kees, Wim, Frans, Hans en Sebastian, nog steeds stonden te wachten op mij. Toen ik weer vertrok, gingen ook zij verder achter mij aan naar bocht 7.
PICT0168
Ik werd nog even gefilmd en gefotografeerd vanuit de auto, door mijn collega’s en toen reden zij door naar bocht 7, ik moest nog even stukje. En toen gebeurde waaar ik de hele dag al bang voor was geweest, vlak na bocht 9 kreeg ik een enorme blokkade in mijn onderrug en ik had ineens een vreselijke pijn. In bocht 9 stonden veel toeschouwers, en ook echt enthousiaste, ik probeerde nog even uit zicht te komen, maar ook dat lukt niet meer, dus toch maar even van de fiets af en even rekken. Meteen werd dat opgemerkt door de supporters die meteen begonnen te roepen: Fietse Klaas, Klaas doorfietsen!!!!!  Dat hielp, het rekken, dus meteen weer op de fiets en door naar bocht 7. De massae van de vorge beklimming had me goed gedaan, dus kneep ik maar weer in de remmen om even op de bank te gaan liggen. Mijn schotse broer was er blijkbaar ook:
DSCN2356 DSCN2355

Het laatste stukje was aangebroken, nog 4,5 kilometer nog 6 bochten en dan zat het er op. Maar het beste was er ook wel af. De vorige ronde had ik nog het gevoel dat ik nieuwe benen had gekregen, maar deze keer viel dat toch tegen. Het waren nog 4 hele zware kilometers, maar gelukkig wel de laatste, en meteen ook de meest intense voor mij. Toen ik door bocht 4 kwam, werd ik nog geinterviewd vanuit de auto door de cameraman die de dag ervoor ook al bij ons in de tent was geweest. Dat was toch nog wel heel speciaal, want natuurlijk vroeg hij me waarom ik mee deed aan Alpe d’Huzes +1. Poeh, vlak voor het einde, een enorm intens moment, ja het was voor mijn schoonmoeder. Haar strijd tegen kanker, haar moed, haar doorzettingsvermogen, terwijl het een oneerlijke strijd was. Ondanks haar strijd op leven en dood, bleef zij mij aanmoedigen, in de tijd dat ik op zoek was naar mijn eerste baan. Vandaag was het een moment van symbolisch iets terug doen, 7 keer de Alpe op voor mam.

Bocht 3, bocht 2, bocht 1 e het laatste rechte stuk voor de finish, wat een gevoel, 320 uren trainen, 6200 kilometer gefietst, 31.ooo hoogtemeters, 320.000 kcal (dikke 100 dagen eten) en 15 kg afgevallen en €34.000,- sponsorgeld in de pocket!!! Met een helder doel voor ogen, kun je veel bereiken, dit was de bekroning. 7 keer Alpe dHuez in 13 uur en 15  minuten.

Alp6 klaas10  Alp6 klaas15 PICT0183 PICT0207 proost!

4 reacties

Naar het reactie formulier

  1. Superklaas,

    Het zit erop! Ik vond het erg leuk je belevenissen van het afgelopen jaar op deze site te lezen, en met mij -denk ik- vele anderen. Op naar volgend jaar?

    En om maar een quote van een clown te bezigen:
    “Wat er ook gebeurt, altijd blijven loggen!”

    Erik

  2. Klaas,

    Waanzinnige topprestatie, geweldig dat je die 7 keer gehaald hebt. Ik ben er trots op om 2 van de geweldige collega’s (tel Erik ook mee) bij Raet te hebben die alles hebben gegeven voor dit geweldige doel.

    Met ontzettend veel genoegen je blogs gelezen, geeft een erg goed beeld van hoe je je die dag hebt gevoeld.

    Volgend jaar nog een keer??

    met collegiale groet,

    Jeroen Jonker

  3. Goed gedaan jochie!
    Enorme klimprogressie heb je gehaald, een prachtig resultaat, spreek je snel,
    Jurriaan

  4. Ha Klaas,

    Enorm inspirerend! Goed afzien en dan toch geweldig doorzetten.

    Super,

    Marco

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: