«

»

jun 11 2007

7 keer gehaald (2e en 3e beklimming)

Na de eerste beklimming was naturlijk de eerste afdaling aan de beurt. Het was wel koud, maar gelukkig niet zo koud als voorgaande dagen. Dus ik heb een extra jas en windstopper aangedaan en helm op om te gaan afdalen. Snel even een cakeje in mijn mond gestopt en weer op de fiets naar beneden. De afdaling heb ik geconcentreerder gedaan dan ooit, niet snel maar behoudend. Zo geconcentreerd dat ik bijna niet door had dat ik al beneden was. De eerste keer beneden, op naar de tweede beklimming, die ik om 6:43 startte. Het was nu helemaal licht en eigenlijk voor het gevoel wat kouder. In de belimming kwam ik steeds weer andere deelnemers tegen, die als je ze op tijd herkende, je naam naar elkaar riep, schreeuwde, brulde, of gewoon je duim opstak.

In bocht 20 zag ik ineens onze clubvlag hangen van onze wielerclub uit Hoogland. Hmm vreemd, wie zou die nu opgehangen hebben. Maar lang dacht ik dar niet meer over na, de weg omhoog was nog lang. Langzamerhand was iedereen wakker en werden de bochten bemand. Maarten Nel stonden inmiddels in bocht 16 in La Garde om mijn eerste bidon aan te geven. Onze kokkies van de afgelopen week, Kaja en Ellen, mens wat kookten die lekker, wisten dat ik jarig was en dit vertelden ze ook aan iedereen. Dus in elke bocht werd ik met “Lang zal hij leven” begroet. Dat geeft nog eens energie. Ook andere (st)rijders hadden dit door, Jan van Dorp kwam me feliciteren, toen hij mij een hand gaven, raakte bijna de sturen in elkaar…… Kees ging zelfs voor me zingen toen de caera langskwam.
IMG_0856
Wat een gezelligheid zo vroeg in de ochtend. De eersten kwam ik al weer tegen in het dorpje Huez, die hadden al echt flink wat minuten voorspong, Sander op één, Tjalling en Jean-Paul er vlak achter en ook Fausto zat er niet ver achter. Het laatste stuk van de beklimming same met Jaap Boerman naar boven gegaan, samen klimt het wel zo leuk. Om 7:58 was ik voor de tweede keer boven, prima, 10 minuten voor op mijn planning, een tijd van 1:15 voor de beklimming, lekker, de hartslag was ook prima, nog steeds gemiddeld op 150 s/m.

De kleren die ik had afgegeven benden, kon ik zo snel niet vinden, ware ze wel boven gekomen? Shit, dat zou niet goed zjn, maar gelukig had een reserve helm en extra warme kleding boven liggen, dus deze afdaling zou nog wel kunnen, maar zou het daarna wel goed gaan….. Snel een hersteldrank naar binnen getankt en weer een cakeje in de hand, op de fiets naar beneden. Vlak voor bocht 1 het cakeje helemaal in mijn mond, om op tijd te kunnen remmen. Wel zo handig.. 🙂

Ook nu weer lekker geconcentreed naar beneden gegaan, kalm aan, maximaal 65 km/h en gemiddeld 42 k/h. En ook dan ben je binnen no-time beneden. Ook hier in de afdaling lekker gebruld naar andere (st)rijders, dat geeft lekker energie.

Om 8:28 startte ik met de 3e beklimming, mooi op tijd, 10 minuten sneller dan mijn snelste schema, dus niks aan de hand. Het eerste deel is toch nog steeds het eest vervelende, zeker met mijn, nog steeds, 96 kg. Tot bocht 16 is het gemiddelde stijgingspercentage nog steeds 10% met uitschieters tot 14%. In bocht 16 loopt het dan wat minder steil, maar toch nog 8%. Maarten had mijn tweede bidon al weer klaar voor mij. Blijkbaar was nu iedereen geïnstrueerd om voor mij te zingen, dus ik hoefde maar even mijn voorwiel te laten zien, og “Lang zal hij leven” begon al te klinken. Iedereen deed mee, inclusief medische ondersteuning, supporters van anderen en de cheerleaders, heerlijk allemaal.

Oo deze beklimming liep lekker, soms begon mijn rug wel even op te spelen, maar de “truc”met wat langer staand te klimmen, lukte perfect. Ik voelde dan na een tijdje de blokkade er uit zakken en ging het klimen weer fantastisch. Om 9:45 was ik voo rde derde keer boven, in een tijd van 1:17, hartslag was nog steeds gemiddeld 150, benen en rug goed. Eigenlijk alemaal veel beter dan drie weken gelede ton ik hier al 4 keer omhoog was gegaan. De tijden ware toen wel iets beter, maar de pijn in mijn rug was toen soms zo erg dat ik echt van de fiets moest. Dat was nu geen enkel probleem, ik kon prima doorfietsen. In de beklimming was ik gebed, wie was dat nu? Sebastian, waarom belde hij me? Hij had geen bericht achter gelaten, goed het zal wel.

Na een PeptoPro hersteldrank genomen te hebben en natuurlik weer een cakeje ging de 3e afdaling van start, maar niet voordat ik even van shirt had gewisseld, het was zo nat geworden, dat het erg onprettig was voor de afdaling. Maar gelukkkig genoeg droge shirts boven. En weer rustig afgedaald, maar ondanks dat, ging ik ergens in bocht 11 over een steentje, mijn voorwiel sprong iets op en… gelukkig bleef ik overeind! 

Om 10:23 was ik beneden en toen wachte een enorme verrassing voor mij…………

Morgen meer

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: